artykuły

Wszystko o branży caravaningowej w jednym miejscu Wszystko o branży caravaningowej w jednym miejscu
Reklama

Litwa > Wilno

Litwa > Wilno

Przez setki lat żyły tu obok siebie i przenikały się rozmaite mniejszości narodowe, tworząc osobliwą tożsamość Wilna. Ten tygiel kultur zachował się do dziś. Z 600 tys. mieszkańców niewiele ponad połowę stanowią Litwini, 20 proc. to Polacy a 19 proc. Rosjanie. Są też Białorusini, potomkowie Karaimów czy Łotysze. Najbliższą paralelą w sferze architektonicznej jest Kraków, wszak oba przez wieki były parą dopełniających się miast stołecznych. Dostojność Starówki wileńskiej doceniono, wpisując ją na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

Dzisiejsze Wilno to jednak nie tylko zabytki i polskie sentymenty. To szklane wieżowce z centrami handlowymi i biurowce sięgające nieba. Miasto modne i cenione przez turystów, pełne litewskich klubów nocnych, restauracji, luksusowych hoteli i drogich samochodów; litewskie marzenia i pragnienia. Wilno pozbywa się kompleksów postsowieckiej dominacji i z nadzieją patrzy w stronę Zachodu. 

Nim wejdziemy do samego serca Wilna, koniecznie trzeba zatrzymać się w pobliżu Góry Trzykrzyskiej, by zobaczyć dzieło niezwykłe – kościół św. Piotra i Pawła. „Wart Pac pałaca, a pałac Paca” – co prawda w porzekadle autorstwa króla Jana Kazimierza rzecz dotyczy pałacu w Jeznie, ale odnosić się może także do kościoła św. Piotra i Pawła, ufundowanego również przez przedstawiciela rodu Paców – hetmana Michała Kazimierza. Mówi się zresztą, że „kto nie widział Piotra i Pawła, ten nie był w Wilnie”. Wnętrze świątyni uznawane jest za jeden z najwybitniejszych przykładów sztuki barokowej dawnej Rzeczypospolitej. Idąc dalej Antakalnio gatvė, mijając pod numerem 13 Pałac Sapiehów (1691), docieramy do kościoła Pana Jezusa (Smėlio 10), zwanego także kościołem trynitarzy od klasztoru, do którego niegdyś przynależał. Mniejszy, mocno podupadły (począwszy od 1864 r.), ale piękny architektonicznie wobec kościoła świętych Piotra i Pawła. Idąc dalej Antokolską przy Vincento Grybo 29a, dotrzemy do miejsca, w którym pisała swój „Dzienniczek” święta Maria Faustyna Kowalska. Schodząc do centrum od strony Góry Trzykrzyskiej i kościoła św. Piotra i Pawła malowniczym szlakiem wzdłuż Wilii, dochodzimy do miejsca, w którym zaczęła się historia Wilna – do wzgórza Giedymina. Nim wejdziemy bądź wjedziemy na szczyt, napotkamy pozostałość po Zamku Dolnym – Stary Arsenał. Jego początki sięgają XVI wieku, później przebudowany został na modłę renesansową. Zaczął (niszczeć jak wiele budowli omówionych w tym rozdziale) po wojnie z Moskwą, by popaść w zupełną ruinę w czasie II wojny światowej. Odbudowany w 1986 r. w kształcie z okresu swej świetności. Obecnie mieści się tam Muzeum Sztuki Stosowanej. 

Bazylika archikatedralna jest jednym z najważniejszych zabytków Wilna. Nazywana jest Are patria – ołtarz Ojczyzny. Zwiedzając gmatwaninę pomieszczeń, znajdziemy ślady historii katedry – w tym symboliczne pozostałości po świątyni Mendoga oraz najstarsze freski na Litwie. Za kolumnami katedry, w niszach murów, widnieją rokokowe figury wielkich książąt litewskich z jednej strony, z drugiej zaś spoglądają święci z zakonu jezuitów. Całość zwieńczona jest figurami św. Stanisława, św. Heleny i św. Kazimierza. Misterną koronkę planu katedry dopełnia tuzin kaplic z zakrystią, których większość jest, niestety, niedostępna dla zwiedzających. Jedna z najpiękniejszych świątyń Wilna to kościół św. Anny (šv. Onos bažnyčia). Wyjątkowość tej budowli stanowi fakt, że jest to rzadki przykład tzw. gotyku płomienistego. Historycy sztuki twierdzą, że główna fasada kościoła nie ma sobie równych w tej części Europy. Za kościołem św. Anny wznosi się potężna bryła drugiej, starszej świątyni – kościoła św. Franciszka i Bernardyna. Na skwerze w pobliżu obu kościołów od 1984 r. stoi pomnik Adama Mickiewicza autorstwa Gediminasa Jakubonisa. Po przeciwnej stronie Wilenki znajduje się cerkiew Przeczystej Bogurodzicy (Skaišciausos Devo Motinos cerkvė, zwana również Spasską). Forma świątyni przypomina sakralną architekturę gruzińską. W latach 1607–1794 pełniła funkcję unickiego soboru metropolitarnego. Świątynię kilkakrotnie trawiły pożary, została również poważnie zniszczona przez Rosjan podczas insurekcji kościuszkowskiej. Obecna cerkiew powstała w 1868 r. – służy dziś wiernym prawosławnym.



Administrator09.08.20160 zdjęć 3