artykuły

oblicza-caravaninguOBLICZA CARAVANINGU
ReklamaBILBOARD - Ubezpieczenia (różowe) 08.10-31.10
Dlaczego nie lubią kamperów i caravaningowców?

Dlaczego nie lubią kamperów i caravaningowców?

Czas czytania 7 minut

Chyba nikomu, kto interesuje się caravaningiem, nie mogła umknąć wakacyjna burza medialna na temat poboru wody z cmentarza w Mikołajkach. Pisały o tym literalnie wszystkie możliwe portale internetowe, zaś w komentarzach gotowało się od żali, pomyj i hejtu skierowanego wobec użytkowników kamperów.

Na grupach kamperowych zaś roi się od wiadomości o tym, gdzie pojawiają się co rusz nowe znaki informujące o zakazach postoju kamperów, choć większość z nich nie ma nic wspólnego z przepisami i regulacjami dotyczącymi znaków drogowych.

ReklamaDlaczego nie lubią kamperów i caravaningowców? 1

Oliwy do ognia dolewa fakt, że niektóre aplikacje dla podróżników wskazują jako miejsca serwisowe takie, które sobie tego nie życzą, bez ich zgody, taka jak wyżej wspomniany cmentarz, z którego ponoć ludzie czerpali wodę do samochodów. Sytuacji nie poprawia fakt, że użytkownicy tych aplikacji często nie weryfikują takich miejsc za pomocą zdrowego rozsądku i zwykłego poczucia przyzwoitości, bo jednak czym innym jest nalanie sobie kilku litrów wody do baniaczka, a czym innym zatankowanie 100 l do zbiornika. W przypadku Mikołajek zaś ewidentnie zabrakło mądrej weryfikacji wskazanego punktu przez administratora aplikacji.

W efekcie mamy kolejną wojenkę, a jej efektem jest ogólny wizerunek turysty caravaningowego jako cwaniaczka posiadającego własne lokum za ciężkie pieniądze, bawiącego się kosztem lokalnych społeczności i uprzykrzającego życie mieszkańcom. Ot, kupił sobie kampera, bo go stać i teraz już nie da zarobić żadnemu podmiotowi z branży turystycznej.

Jest to oczywiście bardzo krzywdzący obraz, ponieważ większość właścicieli pojazdów kempingowych korzysta przede wszystkim z istniejących obiektów i infrastruktury, płacąc za usługi i wnosząc opłaty z tytułu taksy klimatycznej, jak również większość tych, którzy cenią bytowanie „na dziko”, stara się pozostawiać po sobie ład i porządek oraz wypoczywać z poszanowaniem natury.

O co więc ta cała awantura?

W każdej grupie społecznej znajdą się sobiepanki, funkcjonujące według źle zinterpretowanej zasady wolności osobistej. Osobniki te charakteryzują się negatywnym nastawieniem do jakichkolwiek zasad, czy to przepisów prawa, czy po prostu dobrych manier. Niektórzy wręcz szczycą się notorycznym łamaniem ich w myśl nadrzędnej zasady „Nie będzie mi nikt mówił, jak mam żyć”. Znak zakazu nie spełnia norm prawa o przepisach drogowych? A to będę sobie stał, mimo że mnie nie chcą, bo mogą mi skoczyć. Takie podejście nie buduje dobrej atmosfery.

Oczywiście jest to zawsze mniejszość, jednak robi ona tyle zamieszania i złej atmosfery, że dostaje się wszystkim.

ReklamaDlaczego nie lubią kamperów i caravaningowców? 2

Bezkrólewie

Ogólna niechęć do podporządkowywania się nakazom i zakazom ma w naszym kraju głębokie korzenie sięgające czasów zaborów, kiedy to naród dręczony był ukazami najeźdźców. Zawsze była jakaś okazja do buntu. Sytuację ugruntowały dziesięciolecia komunizmu, gdzie również w dobrym tonie było stawianie się władzy ludowej. Sto kilkadziesiąt lat permanentnego oportunizmu, zwykle słusznego, pozostawiło swego rodzaju nawyk, że przepisy są po to, żeby je naginać lub łamać. To jest po prostu spuścizna historyczna, która ukształtowała rys charakterologiczny naszego narodu.

Gdy brakuje przepisów, robi się jeszcze gorzej, a młyny ustawodawcze mielą powoli. Widać, co się dzieje choćby w przypadku hulajnóg elektrycznych, gdzie rynek – dosłownie – odjechał rzeczywistości prawnej i jakie zaczęły być tego skutki.

W przypadku caravaningu i kamperów sytuacja zrobiła się podobna – mamy rozkwit branży, setki nowych pojazdów co roku pojawiają się na naszych drogach i w miejscowościach turystycznych, zaś prawo określające, co wolno, a czego nie, pozostaje w lesie. Jakieś regulacje są, ale niepełne, a często służby odpowiedzialne za nadzorowanie ich przestrzegania też nie mają dogłębnej wiedzy na ich temat.

Na początku był chaos

Wszechświat ponoć uformował się z chaosu, może więc i my damy radę. Na razie porządek rodzi się niemrawo i w bólach. Niektóre samorządy już przestają widzieć w caravaningowcach problem, a zaczynają dostrzegać potencjał. Lokalne i wojewódzkie organizacje turystyczne zachęcają do odwiedzania swych regionów, jednak zmiany infrastrukturalne i logistyczne wymagają wielu lat choćby od strony legislacyjnej. Kierunek zmian jest dobry, jednak tempo często niewystarczające. Niestety pewnych rzeczy nie da się przyspieszyć, choć zabiegają o to różne grupy.

Jak żyć?

Jedyne, co nam pozostaje, to trzymać się zdrowego rozsądku, dobrych praktyk i dialogu. W przeciwnym razie będą nas ganiać z widłami, przepędzać i odsądzać od czci i wiary. Tam, gdzie brakuje jasnych wytycznych, powinna je zastąpić dobra wola. Uratuje nas tylko spokój. I dystans.

Na postrzeganie grupy społecznej ma wpływ zachowanie każdego z jej członków. Bez wyjątku.

Dlaczego nie lubią kamperów i caravaningowców? 3

Co więcej, doskonale wiemy, jak funkcjonują media – dobre wiadomości nie przebijają się do świadomości ogólnej tak jak złe. To zło się klika, do krytyki jest zawsze więcej chętnych niż do pochwał, a każde karygodne zachowanie odpala rzesze hejterów i gównoburza się kręci.

PR dla każdego

Jeżeli zależy nam na korzystaniu z uroków caravaningu w dobrej atmosferze, stwórzmy ją! Bądźmy mili, uprzejmi i nie róbmy nic wbrew mieszkańcom. Jeżeli w jakimś miejscu stoi znak, nawet namalowany markerem na kartonie, nie pchajmy się tam. To nic, że on nie jest zgodny z prawem, przekazuje jednak jasną informację, że nas tam nie chcą, czy to mało?

Każdemu może się też zdarzyć, że przegapi informację o zakazie, bo akurat wjechał na teren z drugiej strony i nie zauważył. Zamiast się pieklić, można przeprosić i ponegocjować pozostanie na terenie, a jeżeli to nie przynosi efektów, po prostu go opuścić. Warto rozmawiać, ale przede wszystkim musimy się nawzajem szanować. To, jak się zachowujemy w pojedynczych przypadkach, buduje wizerunek całej grupy! Każdy z nas na to pracuje.

Nie czyń drugiemu…

Jeżeli kamper zajmuje trzy miejsca parkingowe na niewielkim parkingu publicznym w centrum miejscowości, to nie ma co liczyć na przychylność mieszkańców. Utrudnia on im po prostu normalne funkcjonowanie w rzeczywistości, w której żyją na co dzień.

Oczywiście można utyskiwać, że wszyscy chcieliby tylko na nas zarabiać, ale wyznaczyć miejsca dla kamperów nie ma komu, tylko że to nie zmieni sytuacji. Parkując, upewnijmy się, że mieścimy się na wyznaczonym miejscu parkingowym, a jeżeli nie, stańmy gdzieś dalej. Jeżeli jest to parking pod centrum handlowym, to zajęcie trzech miejsc przed wejściem na bank wszystkich wkurzy, ale jeżeli staniemy w ten sposób na chwilę na jego końcu, dokąd nikomu nie chce się jechać, to raczej ujdzie nam to na sucho. W nagrodę dostaniemy jeszcze wyższe prawdopodobieństwo, że nikt nam naszego pojazdu nie uszkodzi, manewrując koło niego na siłę.

Czubek języka

Niezmiennie za przewodnika. Dialog otwiera wiele drzwi, dlatego gdy potrzebujemy czegoś, zapytajmy grzecznie. Zwykle, jeżeli poprosimy gdzieś o wodę, oferując chęć zapłaty, i tak dostaniemy ją za darmo. Poza tym może warto zaplanować, kiedy i gdzie uzupełnić zapasy? Jeżeli możemy się zalać pod korek na MOP-ie lub stacji benzynowej, to po co jechać na cmentarz? Rozumiem, że na głębokim odludziu może to być ostatnia deska ratunku, ale zróbmy to z taktem i umiarem. Uśmiech i uprzejmość potrafią zdziałać cuda, przełamać lody i nawiązać nić porozumienia, która zastąpi wszelkie regulacje prawne.

Jak Cię widzą…

…tak Cię piszą. To zasada aktualna od wieków, przy czym w XXI stuleciu niefart polega na tym, że wszystkie wieści, szczególnie te złe, rozchodzą się lotem błyskawicy i multiplikują w tempie dotąd nieznanym. Tworzą też nieskończoną ilość pożywki dla trolli, hejterów i wszelkiej maści frustratów, którzy tylko czekają, żeby poobrzucać kogoś błotem, a algorytmy to natychmiast wyłapują i podbijają zasięgi tam, gdzie się kotłuje.

W rezultacie kilku mniej lub bardziej niesfornych towarzyszy przygód może szybko i sprawnie zapaskudzić opinię całemu środowisku.

Wiadomo, że pewne rzeczy się wynosi z domu lub, co gorsza, nie. Dlatego czasami musimy się wychowywać nawzajem. Widzisz, że ktoś zostawia po sobie niechciane pamiątki? Zwróć uwagę!

Przepisy przepisami, ale nic nie zastąpi zdrowego rozsądku i kultury.

Manuela Warzybok

Artykuł pochodzi z numeru 5 (131) 2026 r. magazynu „Polski Caravaning”.

Chcesz być na bieżąco? Zamów prenumeratę – teraz jeszcze taniej i szybciej


Manuela Warzybok
Manuela Warzybok
Entuzjastka caravaningu w wersji minimum, podróżuje z mężem i dwojgiem dzieci małym campervanem, bez względu na porę roku i ilość wolnego czasu. Posiada czarny pas w improwizacji i podejmowaniu spontanicznych decyzji, bywa, że docelowy plan podróży dopina już w trasie. Na co dzień człowiek orkiestra w Californiashop.pl. W wolnych chwilach pływa na SUPie ze szczególnym upodobaniem szlaków rzecznych. Pasjonatka rękodzieła.
Obserwuj nas na Google News Obserwuj nas na Google News